Harmonia (muzyka)
Z Wikipedii
Harmonia – jeden z podstawowych elementów dzieła muzycznego; dotyczy współbrzmienia dźwięków i ich połączeń uporządkowanych według określonych reguł. Rozróżnia się harmonię klasyczną, harmonię jazzową, harmonię serialną, harmonię dodekafoniczną.
Ze względu na rozwój historyczny muzyki wyróżnia się:
- Harmonię modalną (IX do XVI w.) – opierała się ona na ośmiu skalach kościelnych, charakteryzowała się specyficznym łączeniem akordów i prowadzeniem głosów, stosowaniem charakterystycznych dla tej epoki technik kompozytorskich, np. organum, discantus, gymel, a także fauxbourdon (równoległe prowadzenie tercji i sekst).
- Harmonię funkcyjną dur-moll (od XVI mniej więcej do końca XIX w.) – opiera się na dwóch skalach: durowej i molowej; na I, IV i V stopniu tych skal budowane są trójdźwięki takie jak tonika, subdominanta i dominanta; Trójdźwięki poboczne budowane są na pozostałych stopniach (II, III, VI, VII). Między akordami istnieją ściśle określone stosunki. Dysonanse są rozwiązywane na konsonanse, a głosy muszą być prowadzone według określonych reguł (nie stosuje się np. równoległych kwint i oktaw, zakazane jest ukośne brzmienie półtonu oraz następstwo niektórych akordów, np. subdominanty po dominancie).
- Harmonię "dwudziestowieczną" (XX w.) – nie ma tu jednego, ściśle określonego systemu – kompozytor używa dowolnie wszystkich współbrzmień według swojego uznania i gustu. Jednym ze sposobów porządkowania materiału muzycznego (Berg, Schoenberg, Webern) była dodekafonia.
- Harmonię sonorystyczną (XX/XXI w.) – odejście od systemu równomiernie temperowanego. używanie wszystkich możliwych współbrzmień i wysokości dźwięków, które traktowane są dowolnie jako plamy dźwiękowe, dominują dysonanse, w tym współbrzmienia o najbardziej skupionym układzie dźwięków, tzw. klastery.
[edytuj] Zobacz też
Choroby zaka¼ne Autyzm Hotele SPA licea dla doros³ych kleje do obuwia dobre strony wczasy tunezja biżuteria z bursztynu regaÅ‚y wjezdne Ares biuro rachunkowe
|
|