Muzyka poważna – Muzyka

Muzyka poważna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rodzaju muzyki. Zobacz też: Muzyka poważna – album Pezeta.

Muzyka poważna - w potocznym znaczeniu muzyka tworzona w celach artystycznych, w przeciwieństwie do muzyki rozrywkowej i ludowej.

Obiegowy podział historii muzyki poważnej na epoki jest podobny jak w literaturze i sztukach pięknych. W specjalistycznych publikacjach stosuje się jednak inne podziały.

Spis treści

[edytuj] Charakterystyka

Do muzyki poważnej zalicza się gatunki przeznaczone tylko do słuchania (np. symfonia, fuga, koncert), nie zalicza się zaś muzyki do tańca (np. polonez, walc) i muzyki filmowej.

Według innego podziału muzykę klasyczną (poważną) od każdej innej odróżniają:

  1. instrumentarium; wyłącznie instrumenty, z których dźwięk uzyskuje się w sposób mechaniczny; brak instrumentów elektrycznych i elektronicznych; wyjątkiem są tu instrumenty, których zasada działania oparta jest na mechanice, a elementy elektryczne zostały wprowadzone dla uproszczenia obsługi instrumentu, ale bez zmiany jego brzmienia (np. modyfikacje organów w wielu kościołach)
  2. czerpanie (w różnym zakresie) z klasycznych form muzycznych (sonata, opera, symfonia, preludium itp.)
  3. oryginalność treści; brak np. tzw. "cytatów" (zapożyczeń z innych dzieł, utworów) występujących często w muzyce filmowej. Nie oznacza to jednak całkowitego braku zapożyczeń. Przykładowo: szczególnie częste w XIX w. były zapożyczenia i inspiracje muzyką ludową (np. duża część twórczości Fryderyka Chopina - walce, polonezy i inne)
  4. dzieła klasyczne są zapisywane w formie partytur (zapis oparty na nutach), w zasadzie brak improwizacji (odmiennie niż np. w jazzie)
  5. współczesna muzyka klasyczna jest kontynuatorką wielowiekowej europejskiej tradycji muzycznej. Nie oznacza to braku nowatorstwa czy zamknięcia w schematach, jednak ma pewne wielopłaszczyznowe konsekwencje. Część z nich została już wymieniona wyżej. Inne to np. ogólnie przyjęty sposób dot. np. miejsca publicznego jej wykonywania, zachowanie słuchaczy i inne.

[edytuj] Krytyka terminu

Pewne środowiska niepowiązane zawodowo z fachem muzykologa[1] uznają narzucający przez termin podział na muzykę poważną i rozrywkową za sztuczny i niepotrzebny. Przeciwnicy stosowania takiego rozróżnienia argumentują, że muzyka zawsze pełniła funkcję użytkową oraz przedstawiają przykłady form muzycznych lub stylów w muzyce rockowej, które jakoby wymykały się takiej klasyfikacji.

Przypisy

  1. ↑ Kultura wysoka - kultura niska w polskich mediach. [dostęp 2009-06-03].

[edytuj] Literatura

Correct.svg
 Ta sekcja wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w niej poprawić/wykonać działania: w tej sekcji powinny znaleźć się tylko te pozycje, które zostały wykorzystane przy pisaniu hasła.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
  • J. M. ChomiÅ„ski, K. Wilkowska-ChomiÅ„ska Historia muzyki, t. 1-2, PWM, Kraków 1989 i 1990
  • D. Gwizdalanka Historia muzyki, cz. 1 i 2, PWM Kraków 2005 i 2006
  • M. Kowalska ABC historii muzyki, Musica Iagellonica, Kraków 2001
  • Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna, ukazuje siÄ™ od 1979 - Kraków, PWM
  • Encyklopedia muzyki, red. A. Chodkowski, Warszawa (PWN) 2006 (oraz poprzednie wydania)
  • Leksykon muzyki od A do Å». Warszawa (Muza) 1995
  • E. Fubini Historia estetyki muzycznej, Kraków, Musica lagellonica 1997
  • N. Cook Muzyka, PrószyÅ„ski i s-ka, Warszawa, 1998
  • E. Macan Progresywny u-rock, C&T, ToruÅ„, 2001

[edytuj] Zobacz też





imprezy katowice W³asna Firma black jack instalacja domofonu renault SErr:128 SErr:128 Quady Warszawa